Ze hebben allemaal hun eigen verhaal, die vijfhonderd deelnemers die op deze zonnige zaterdag meedoen aan de eerste editie van Klimmen tegen Kanker. Elke meter, elke stap is voor het goede doel; onderzoek naar kanker in het Catharina Ziekenhuis.
De sfeer op de top is uitgelaten. Blij dat het erop zit, voldaan na al die hoogtemeters, maar ook met tranen in de ogen bij de gedachten voor wie ze meedoen.
Een kilometer onder de top is het anders. Daar is het helemaal stil. Honderden steentjes liggen bij de gedenkplek. Voor vrienden, ouders, collega’s en anderen die er niet meer zijn. Of voor hen die nu die vreselijke ziekte met zich meedragen. Bij de witte steentjes met de tekst ‘voor mama’,’voor papa’, ‘voor mijn lieve dochter’ of simpelweg ‘voor iedereen’, houdt niemand het meer droog.
Terug naar de top. Muziek schalt uit de speakers. Applaus zwelt aan. Van de allereerste loper die aan de horizon verschijnt, tot de laatste deelnemer die zich naar boven worstelt. Voor iedereen wordt gejoeld en geklapt in die slopende laatste meters.
Die eerste deelnemer die de top bereikt is Joram. Na 2 uur en 38 minuten is hij boven. De fanatieke Eindhovense hardloper overwon verslavingen, verzet zijn zinnen met hardlopen en loopt hier voor zijn zus, die kortgeleden hoorde dat ze borstkanker heeft. “Ik heb in de laatste kilometer met haar gebeld, zo was ze er toch een beetje bij”, zegt hij op de top met vochtige ogen.
Emotionele verhalen
Het is één van de vele verhalen. Neem Mark, Michel en Marco. Drie Eindhovense vrienden, types grote mond, klein hartje. Ze fietsen voor de moeder van Marco, die overleed aan kanker, net als de vader en schoonmoeder van Mark. “Na een lange dag herstellen wij wel weer, maar voor mensen met kanker is het een voortdurende beproeving”, klinkt het vlak voordat ze beginnen aan hun fietstocht over vier bergen.
Of wat te denken van die vrienden die hun vriendenweekend koppelden aan Klimmen tegen Kanker omdat een van hen uitgezaaide darmkanker heeft. De tijd die ze nog samen hebben maken ze plezier, maar zo doen ze ook wat voor het goede doel. “Want hoeveel tijd je samen nog hebt, dat weet je niet. Maar die moet je wel goed besteden.”
In het zonnetje op de berg is het heerlijk. Deelnemers zoeken een plekje in het gras, drinken wat, blikken terug op die vreselijke slotklim of staren even voor zich uit. Denkende aan hen voor wie ze fietsen. Traan in de ooghoek, hand op de foto van een dierbare.
Als net na vijven iedereen binnen is, verplaatst het festijn zich naar het dal. Na een frisse douche schuiven de deelnemers aan voor een diner. Verhalen worden uitgewisseld, hier en daar net wat stoerder en spannender gemaakt en af en toe nemen emoties weer de overhand.
Wauw, wauw, wauw
Maar dan… zo rond de klok van acht uur. Dan komt de grote cheque op het podium. 926.751 euro. Wat een enorm bedrag bij deze eerste editie. Het kabaal is oorverdovend. De vier initiatiefnemende chirurgen stralen van oor tot oor. “Wat een waanzinnig bedrag. Dit is ongelooflijk, niet te bevatten”, stamelt Johanne Bloemen. “Dit hadden we nooit durven hopen toen we een jaar geleden dit plan hadden.”
Het is de kroon op een emotionele, prachtige zonnige dag, hoog in de Franse bergen.
